पहाट इथे घाई करत नाही. नदी आधी जागी होते, मग डोंगर, मग हळूहळू खिडकीबाहेरची हवा.
चहा गरम होता. खोलीत अजून अंधार होता. पण बाहेरची राखसर राखसर प्रकाशाची पट्टी वाढत होती — जणू कोणी धीराने पडदा सरकवत होते.
मी घड्याळ बघितले नाही. बघण्याची गरज वाटली नाही.
अशा सकाळी फार काही घडत नाही. आणि म्हणूनच सगळे आठवते.