गाडी चालू होती. बोलणे चालू होते. आणि रस्त्याच्या कडेला गवतफुलं होती — छोटी, पांढरी, कोणाला न विचारता उगवलेली.
त्यांना फोटो काढायचा विषय वाटला नाही. पण नंतर तेच आठवले.
प्रवास मोठ्या दृश्यांनी भरलेला असतो. पण रात्र पडली की आठवतात ती छोटी स्थळे: एक फूल, एक वास, एक न थांबलेली जागा.
गवतफुलं कुठे होती, हे नकाशावर दाखवता येणार नाही. पण ती होती. आणि ते पुरेसे आहे.